Αποστολέας Θέμα: Έγγραφα ντοκουμέντα από το αρχείο του Αλή Πασά  (Αναγνώστηκε 1441 φορές)

Αποσυνδεδεμένος Tango-Echo

  • Kapitän zur See
  • Administrator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 9417
  • Kapitän zur See
    • http://www.emioannina.gr/
Έγγραφα ντοκουμέντα από το αρχείο του Αλή Πασά
« στις: Μάρτιος 01, 2010, 07:39:25 μμ »
Της Σοφίας Κατσαρέλη από την ιστοσελίδα http://www.cosmo.gr/News/Hellas/264795.html

"1.469 ελληνόγλωσσα έγγραφα από το προσωπικό αρχείο του Τεπελενλή Αλή, Πασά των Ιωαννίνων, για πρώτη φορά στο σύνολό τους, βγαίνουν στη δημοσιότητα, ρίχνοντας φως σε μία από τις σημαντικότερες και πλέον αιματοβαμμένες σελίδες της ελληνικής ιστορίας. Όπως προκύπτει από το Αρχείο του και από την Εισαγωγή του υπεύθυνου και σχολιαστή του, ήταν από όλους τους πασάδες εκείνος που κατάλαβε καλύτερα τα παιχνίδια των ευρωπαϊκών δυνάμεων και που επικοινωνούσε περισσότερο με τη Δύση- αλληλογραφούσε μάλιστα με τον Ναπολέοντα, ενώ έμεινε κυρίαρχος στα Ιωάννινα για 33 χρόνια, γεγονός που τον καθιστά το μακροβιότερο πασά σε ένα πόστο, σε μία εποχή που τα αξιώματα στην οθωμανική αυτοκρατορία ήταν συνήθως ετήσια

Σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας «Τα Νέα», ο επιστημονικός υπεύθυνος και σχολιαστής, Βασίλης Παναγιωτόπουλος, παρουσιάζει το χαρακτήρα του ανθρώπου, που εξόντωσε τους Σουλιώτες, σχεδίασε τη δολοφονία του πεθερού του γαμπρού του και στο πλαίσιο της «επιχείρησης αρετής» , έπνιξε την κυρα – Φροσύνη.
Αλβανός Μουσουλμάνος, γεννημένος στο Τεπελένι, από οικογένεια τοπικών μπέηδων, πατέρας τριών γιων, ο Αλής διορίστηκε πασάς (περιφερειακός διοικητής) των Ιωαννίνων το 1788. Από τις αρχές του 19ου αιώνα είχε υπό τον έλεγχό του όλη σχεδόν την ηπειρωτική Ελλάδα νότια από το Δυρράχιο (εκτός από την Αττική), καθώς και την Πελοπόννησο, ενώ παράλληλα επεκτεινόταν και προς το Ιόνιο.

«Ο Αλή Πασάς είναι μία κυρίαρχη φυσιογνωμία της ελληνικής ιστορίας, που έχει σχέση με την ελληνική επανάσταση. Όλο το στρατιωτικό και πολιτικό προσωπικό που έλαβε μέρος στον Αγώνα είναι άμεσα ή έμμεσα συνδεδεμένο με τον Αλή Πασά είτε στην υπηρεσία του όπως ο Ανδρούτσος, ο Καραϊσκάκης, ο Πανουργιάς ή ο Κίτσος Τζαβέλλας και στην αυλή του όπως ο Κωλέττης, ο Βηλαράς, ο Ψαλίδας, είτε ως αντίπαλοί του.

Όπως οι Σουλιώτες οι οποίοι εξοντώνονται το 1803 από τον Αλή αλλά επιστρέφουν το 1820 στο Σούλι για να τον στηρίξουν εναντίον των σουλτανικών στρατευμάτων που τον πολιορκούν όταν κηρύσσεται αποστάτης. Σκεφθείτε πως στο ξεκίνημα του Αγώνα, επί 10-11 μήνες ο Αλή και οι Έλληνες συμβαδίζουν, και σε κάποιο βαθμό συνεργάζονται- αν και όχι ρητά- εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και της Πύλης, ώσπου ο πανίσχυρος Αλή νικιέται. Δεν είναι λοιπόν τυχαίο ότι οι Φιλικοί, στο συνθηματικό γλωσσάρι τους τον έλεγαν ‘Ο Πενθερός’», υπογραμμίζει ο κ. Παναγιωτόπουλος.

Ο ίδιος υπογράμμισε πως ο Αλή Πασάς είχε «ειδικό βάρος» καθώς ήταν περιφερειακός πασάς σε ζωτική περιοχή των ελληνικών χωρών, με ισχυρή αναλογία ορθόδοξου πληθυσμού, ισχυρή ορθόδοξη αλβανική κοινότητα, ισχυρή παρουσία Αλβανών μουσουλμάνων που παρουσιάζουν χαμηλό βαθμό εκτουρκισμού, μια περιοχή που παράλληλα δέχεται μεγάλη εισροή ιδεών του Διαφωτισμού.

Αναφερόμενος στο θεσμό των αρματολών, την υπηρεσία χριστιανών δηλαδή ως φρουρών της υπαίθρου, ο κ. Παναγιωτόπουλος υπογράμμισε πως ο Αλή τον αναβάθμισε και χρησιμοποίησε δεξιοτεχνικά ορισμένες από τις ομάδες των ορεινών περιοχών της Στερεάς κυρίως και της Ηπείρου, για τη δημιουργία της δικής του τοπικής επιρροής.

«Όταν όμως ξεσπά η Επανάσταση, ο Αλή Πασάς βρίσκεται υπό διωγμόν από την Υψηλή Πύλη και οι αρματολοί, εν μέρει ή σταδιακά, αποδεσμεύονται από την επιρροή του και προσχωρούν στην εθνική εξέγερση. Ωστόσο, σε σχέση με άλλες ομάδες όπως οι κοτζαμπάσηδες ή ο κλήρος, εκείνοι αμφιταλαντεύτηκαν περισσότερο απ΄ όλους ως προς τη βαθύτερη ιδεολογική τους ένταξη. Ήταν όμως τόσο απαραίτητοι για να υπάρξει ένοπλη αντίσταση στην αυτοκρατορία, ώστε οι άλλες ομάδες ανέχονταν τις αδυναμίες τους», τόνισε.

Ο κ. Παναγιωτόπουλος υπογράμμισε ακόμη πως ο Αλή Πασάς, παρότι Αλβανός μουσουλμάνος, δεν έδειξε ποτέ καμία ιδιαίτερη έμφαση προς τους αλβανικούς ή αλβανόφωνους πληθυσμούς, ενώ αντίθετα απεχθανόταν τους αλβανικής καταγωγής «τοπικούς μουσουλμάνους ηγεμονίσκους και της ανυπότακτες κοινότητες», γεγονός που κατά την άποψή του, δεν τον καθιστά «πρόδρομο της αλβανικής αφύπνισης».

Μιλώντας για ανυπότακτες κοινότητες, ο κ. Παναγιωτόπουλος αναφέρθηκε και στους Σουλιώτες, για τους οποίους τόνισε πως, όπως προκύπτει από το αρχείο, οργάνωσε τη σταδιακή τους αποδυνάμωση, η οποία ήρθε τελικά, ως αποτέλεσμα περισσότερο της κούρασης και της διάσπασης της εσωτερικής τους συνοχής, «παρά από κλασικού τύπου προδοσία, όπως κατά καιρούς έχει γραφτεί».

Τέλος, σύμφωνα με το δημοσίευμα, σημειώνεται πως τα ντοκουμέντα αυτά από το αρχείου του Αλή Πασά αποτυπώνουν τη δράση του στην πιο δραστήρια περίοδο της ηγεμονίας του (1788-1822), μέχρι τον θάνατό του και ανήκαν στη συλλογή του Κωνσταντινουπολίτη Ι. Χώτζη, που φυλάσσεται στην Γεννάδειο Βιβλιοθήκη της Αμερικανικής Σχολής Αθηνών.

Η έκδοσή τους από το Ινστιτούτο Νεοελληνικών Ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών (ΕΙΕ) συνιστά μια σημαντική επιστημονική πρόταση του Β. Παναγιωτόπουλου. Το καθένα από τα 1.469 έγγραφα συνοδεύεται από μια σύντομη μελέτη με τη μορφή εισαγωγικού σημειώματος, το οποίο καθιστά προσιτές στους ερευνητές και στο κοινό τις «βουβές» πληροφορίες που κρύβει το Αρχείο του Αλή Πασά."

...και ένα σχόλιο από άλλο ιστοχώρο...

"Ο Αλή Πασάς πήρε το Πασαλίκι στα Γιάννενα ενώ υπήρχε Πασάς στην πόλη ,ο Αληζότ και ενώ ο δεύτερος έλειπε σε πολεμικές επιχειρήσεις.
Εμεινε Πασάς απο το 1788 ως το 1822.
Η Πύλη ενέκρινε το αξίωμά του και τον διόρισε μάλιστα διοικητή Ρούμελης.  Στον γιό του Βελή, παραχώρησε την διοίκηση Πελοποννήσου και Θεσσαλίας.
Παρότι σκληρός, απίστευτα επίορκος και βάναυσος, στην επικράτειά του, ο Έλληνας ήταν σχεδόν ισότιμος με τον Οθωμανό.
Στο τέλος,όταν τα Γιάννενα πολιορκήθηκαν απο Σουλτανικά στρατεύματα για να ανατρέψουν τον Αλή όλοι τον άφησαν μόνο, παρα μόνο 100 περίπου, έμειναν κοντά του...
Στο πλάτανο, στο Νησί, που χρόνια ποτίζοταν με αίμα ήρθε η ώρα που θα ποτιζόταν και με το αίμα του Αλή. Πασά...
Τον αποκεφάλισαν, ενω το κουφάρι του θάφτηκε λένε στα Γιάννενα..."

« Τελευταία τροποποίηση: Σεπτέμβριος 04, 2016, 09:07:50 πμ από Tiramolas »
Γιώργος Ρούμπος / George Roumbos / Йоргос Румбос / Georg Roumbos / Георге Роумбос

"Ich lasse mir doch mein Schiff nicht unter dem Arsch wegschiessen.  Feuererlaubnis !"

Αποσυνδεδεμένος Tango-Echo

  • Kapitän zur See
  • Administrator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 9417
  • Kapitän zur See
    • http://www.emioannina.gr/
Έγγραφα ντοκουμέντα από το αρχείο του Αλή Πασά
« Απάντηση #1 στις: Μάρτιος 12, 2010, 11:41:28 πμ »
Έχει τονιστεί ιδιαίτερα ο 18ος αιώνας (εποχή Αλή Πασά), όπου κατά γενική ομολογία ήταν η περίοδος της μεγαλύτερης ακμής της πόλης μας. Φαίνεται ότι υπάρχει ανταγωνισμός στον 18ο αιώνα από την εποχή 1630-1670 για τον άτυπο τίτλο της μεγαλύτερης ακμής των Ιωαννίνων!
Από την εποχή αυτή του 1600 ελάχιστα στοιχεία έχουμε. Σημείο αναφοράς εκείνης της εποχής ήταν το 1611, όταν η αποτυχία της επανάστασης του Διονυσίου του Φιλοσόφου (Σκυλόσοφου) έχει ως συνέπεια να εκδιωχθεί ο χριστιανικός πληθυσμός από το Κάστρο. Σε κάποιες ιστορικές αναφορές από επίσημα έγγραφα του Δήμου Ιωαννιτών, υπάρχει το παρακάτω κείμενο:

"Το 1670, ο Τούρκος περιηγητής Εβλιά Τσελεμπή, βρίσκει τα Γιάννενα σε μεγάλη ακμή. Την εποχή αυτή τα Γιάννενα έχουν 4.000 σπίτια και περίπου 20.000-25.000 κατοίκους. Στο Κάστρο κατοικούν μόνο μουσουλμάνοι, χωρισμένοι σε τέσσερις συνοικίες, οι αρχές της πόλης και του Σαντζακίου (Νομού). Η πόλη έχει 37 συνοικίες: 18 μουσουλμανικές, 14 χριστιανικές, 4 συνοικίες Εβραίων και μια συνοικία Γύφτων. Τα σπίτια, μικρά μεγάλα είναι λιθόκτιστα και σκεπασμένα με κεραμίδια. Από πολλούς ταξιδιώτες – περιηγητές δίνονται πληροφορίες για τη μεγάλη έκταση της πόλης, που είναι δυσανάλογη με τον πληθυσμό της, καθώς και για τη θέση και την πυκνότητα των «μαχαλάδων». Μια πρώτη εξήγηση είναι η μεγάλη επιφάνεια των οθωμανικών οικοπέδων, σε συνδυασμό με την επίσης μεγάλη έκταση που κατείχαν τα διάσπαρτα στην πόλη οθωμανικά νεκροταφεία. Υπάρχουν επίσης αρκετοί υπαίθριοι χώροι: πλατείες, σταυροδρόμια με δημόσια πηγάδια, τζαμιά με ευρύ περίβολο."

Από το παραπάνω προκύπτει ότι η πόλη τότε είχε ΜΕΓΑΛΗ ΑΚΜΗ. Ψάχνοντας στοιχεία για άλλες πόλεις, μόνο προσεγγιστικά μπορούμε να πούμε για τον πληθυσμό τους. Γύρω στο 1650 στην Αθήνα κατοικούσαν περίπου 60.000 κάτοικοι και στη Θεσ/νίκη περίπου 35.000. Στα Γιάννενα από τα παραπάνω προκύπτουν 25.000 κάτοικοι. Το νούμερο είναι ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΟ για την εποχή αν αναλογιστεί κανείς τη δύσκολη προσβαση στην περιοχή μας και ότι τότε οι οικισμοί ήταν κυρίως κοντά σε θάλασσα. Επίσης οι άλλες πόλεις ήταν πολύ μικρότερες τότε με πληθυσμό κάτω από 10.000.
Επίσης εκείνη η εποχή έχει αφήσει άπειρα αρχοντικά στο Ζαγόρι, το Μέτσοβο, Καλαρρύτες, Συρράκο, που ανακατασκευάστηκσν μετά από 200 και 300 χρόνια κοντά στο 1900. Ακόμα και τα πέτρινα σπίτια στα Γιάννενα έχουν χτιστεί στα θεμέλια των σπιτιών του 1600-1700. Δηστυχώς από τότε δεν έχουμε πολλά έγγραφα και τα ιστορικά στοιχεία έχουν καταστραφεί...
Γι' αυτό η περίοδο της μεγαλύτερης ακμής της πόλης είναι δύσκολο να εκτιμηθεί...

Άλλη μια ιστορική εποχή για την πόλη μας είναι αυτή του "Δεσποτάτου της Ηπείρου" περίπου στα 1200 όπου κουμάντο κάνανε οι παπάδες αποκλειστικά και μόνο. Επίσης περίοδος ακμής με όποια θετικά και τα αρνητικά.
« Τελευταία τροποποίηση: Σεπτέμβριος 04, 2016, 09:07:20 πμ από Tiramolas »
Γιώργος Ρούμπος / George Roumbos / Йоргос Румбос / Georg Roumbos / Георге Роумбос

"Ich lasse mir doch mein Schiff nicht unter dem Arsch wegschiessen.  Feuererlaubnis !"